Άγχος: πώς έρχεται και πώς φεύγει

Γράφει η Θένη Αξιοτοπούλου

Φράσεις όπως: «Έχω αργήσει και έχω αγχωθεί», «Είμαι αγχωμένος αυτήν την περίοδο», «Αγχώνομαι με τα οικονομικά», «Έχω διαβάσει για τις εξετάσεις, αλλά είναι και το άγχος που μπορεί να με επηρεάσει αρνητικά», «Τα νοσοκομεία με αγχώνουν», είναι φράσεις συχνές και γνώριμες σε όλους μας.

Μοιάζει λοιπόν το άγχος να υπάρχει στις ζωές όλων μας και να σχετίζεται με απλές καθημερινές λειτουργίες, αλλά και με πιο σημαντικές καταστάσεις. Ωστόσο, αν και γνώριμο, παραμένει απειλητικό.

Τι είναι το άγχος;

Το άγχος είναι ένα συναίσθημα, που όπως όλα τα συναισθήματα έχει κι αυτό, τον λόγο ύπαρξής του. Σχετίζεται κυρίως με καταστάσεις απειλής και πίεσης. Είναι λοιπόν η «απάντηση» του οργανισμού μας, σε μια κατάσταση που βιώνουμε.

Αν και έχουμε συνηθίσει να το συνδέουμε με κάτι αρνητικό, η αλήθεια είναι ότι σε φυσιολογικές συνθήκες μπορεί να λειτουργήσει βοηθητικά. Π.χ αγχώνομαι ότι θα χάσω το πλοίο, γιατί έχω αργήσει. Το άγχος αυτό μας βάζει σε μια εγρήγορση, οξύνει τις αισθήσεις μας και μας οργανώνει προς αυτόν το στόχο.

Πολλές φορές ακούμε την φράση «δημιουργικό άγχος», που επιβεβαιώνει τον ενισχυτικό ρόλο, που μπορεί να έχει αυτό το συναίσθημα, στα πράγματα που κάνουμε και μας αφορούν.

Είναι λοιπόν σημαντικό να δεχτούμε ότι το άγχος είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, όπως και όλα τα συναισθήματα.

Πότε το άγχος είναι πρόβλημα;

Γιατί λοιπόν ενώ το άγχος είναι φυσιολογικό, ταλαιπωρεί τόσο συχνά και με τέτοια ένταση τόσους πολλούς ανθρώπους; Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να διαχειριστούν το άγχος με αποτέλεσμα να επηρεάζεται σημαντικά η σωματική και ψυχική τους υγεία. Δυσκολίες στον ύπνο, στην διατροφή, μια σταθερή αίσθηση ανησυχίας κ.τ.λ.

Όπως είναι αυτονόητο, όταν κάποιος βιώνει με αυτό τον τρόπο το άγχος δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει, ως ένα βοηθητικό συναίσθημα, αλλά ως ένα συναίσθημα που τον εμποδίζει.

Πώς φεύγει το άγχος;

Κι όμως ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση το άγχος μπορεί να είναι ένα βοηθητικό συναίσθημα. Όταν το άγχος γίνεται τόσο έντονο, σημαίνει ότι βιώνουμε και αντίστοιχα έντονες καταστάσεις. Καταστάσεις πολύ απαιτητικές που ξεπερνάνε τις αντοχές μας. Το έντονο άγχος έρχεται να δηλώσει αυτή ακριβώς την αναντιστοιχία. Ανάμεσα σε αυτό που αντέχουμε και σε αυτό που κάνουμε ή καλούμαστε να κάνουμε τελικά.

Επίσης κάτι που μας δυσκολεύει να διαχειριστούμε το έντονο άγχος είναι όταν δεν μπορούμε να το συνδέσουμε με κάποια αιτία. Όταν δηλαδή δεν υπάρχει κάποιος προφανής λόγος που είμαστε τόσο αγχωμένοι. Και σε αυτήν την περίπτωση, το άγχος μας καλεί να αναρωτηθούμε τι να συμβαίνει και να δώσουμε χώρο σε κομμάτια του εαυτού μας που μπορεί να έχουμε παραμελήσει.

Με λίγα λόγια το άγχος λειτουργεί σαν ένας θερμοστάτης. Έρχεται για να μας δείξει μέχρι που αντέχουμε. Αν το άγχος είναι έντονο, είναι σημαντικό να αναλογιστούμε τι είναι αυτό που μας επιβαρύνει και μας κάνει να ξεπερνάμε τα όρια μας.

Οι περισσότεροι έχουμε την τάση να εξαφανίσουμε με κάποιο τρόπο το άγχος, έτσι όμως εξαφανίζουμε και κάποια κομμάτια του εαυτού μας, που εκφράζονται μέσα από αυτό το άγχος. Το ότι κάτι δεν μας είναι απολύτως ορατό και κατανοητό, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Υπάρχει. Και το άγχος μπορεί να αποτελεί μια ένδειξή του.

Το άγχος λοιπόν έχει λόγο που έρχεται. Όταν η ένταση του είναι μεγάλη, είναι σημαντικό να το διαχειριστούμε γιατί μπορεί να είναι ένα αρκετά βασανιστικό συναίσθημα. Ο τρόπος για να φύγει, είναι να αλλάξουμε την κατάσταση που το προκαλεί. Αν αυτό δεν γίνει, το άγχος σαν καλός θερμοστάτης θα έρχεται να μας υπενθυμίζει, ότι δεν αντέχουμε άλλο… και κινδυνεύουμε να καούμε.

To άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά εδώ

Θένη Αξιοτοπούλου: «Από τους ανθρώπους λείπει ο εαυτός τους» - Συνέντευξη

-Δηλαδή δεν μπορεί κάποιος να βρει λύση στο πρόβλημα του μόνος του;

-Βεβαίως και μπορεί. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν έχει έναν εαυτό ενδυναμωμένο, αν μπορώ δηλαδή να εμπιστευτώ τον εαυτό μου και να ξέρω ότι θα με συμβουλέψει σωστά. Είναι σαν να έχω μέσα μου έναν εσωτερικό συνομιλητή, μια φωνή που εμπιστεύομαι. Όταν έχουμε έναν εαυτό που μπορεί να μας στηρίξει στη λύπη, στη χαρά, στο άγχος, συνήθως είμαστε καλά.  Δεν είναι όλα ρόδινα, γι’ αυτό χρειαζόμαστε έναν εαυτό σύμμαχο.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολη την συνέντευξη που έδωσα στο 3pointmagazine.gr και στην δημοσιογράφο Χρύσα Βαϊνανίδη

Συνέντευξη στο 3pointmagazine.gr

Τα «σημάδια» των διατροφικών διαταραχών.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι και κυρίως γυναίκες ανησυχούν με ζητήματα που σχετίζονται με την διατροφή τους. "Πότε μια δίαιτα είναι φυσιολογική και πότε γίνεται εμμονή;" "Όταν συχνά τρώω παραπάνω είμαι βουλιμική; " Και πολλά ερωτήματα που κρύβουν αγωνία και υποψία για διατροφικές διαταραχές.

Αυτά είναι κάποια σημάδια σχετικά με διαταραχές που σχετίζονται με την διατροφή. Είναι σημαντικό να πούμε οτι και αυτές οι διαταραχές έχουν ψυχολογικό υπόβαθρο, οπότε η αντιμετώπισή τους είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει ψυχοθεραπεία, ετσι ώστε να υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση των παραγόντων που τις προκαλούν και όχι μόνο των συμπτωμάτων.

Όλα αυτά είναι σημάδια οτι κάτι βαθύτερο "δεν πάει καλά" και το σώμα έρχεται να το φωνάξει. Είναι λοιπόν σημαντικό να μην ακούσουμε μόνο την κραυγή, αλλά και το μήνυμα που μεταφέρει.

 

Νευρική Ανορεξία

• Άρνηση να διατηρήσουν το βάρος τους πάνω από το κατώτερο φυσιολογικό για την ηλικία και το ύψος τους – 15% λιγότερο βάρος από το αναμενόμενο.
• Έντονος φόβος να μην πάρουν λίπος.
• Το βάρος και το μέγεθος τους καθορίζουν απόλυτα τον τρόπο που αξιολογούν την ζωή τους, ενώ αρνούνται να δεχθούν την κρίσιμη σοβαρότητα της κατάστασης τους.
• Στις γυναίκες απώλεια εμμήνου ρήσης για τους τελευταίους τρεις μήνες.

Νευρική Βουλιμία

• Επαναλαμβανόμενα βουλιμικά επεισόδια που χαρακτηρίζονται από την ποσότητα και την έλλειψη ελέγχου κατά την διάρκεια τους.
• Ο αθενής  προκαλεί εμετό ή κάνει χρήση διουρητικών, καθαρτικών ή χαπιών για την απώλεια βάρους.
• Κάνει υπεργυμναστική και ακραίες μορφές δίαιτας για να χάσει βάρος.
• Το λιγότερο δύο φορές την εβδομάδα κάνει βουλιμικά επεισόδια χρησιμοποιώντας τις παραπάνω μεθόδους.
• Αυτοεκτιμάται με βάση το μέγεθος και το βάρος του. 

Αδηφαγική διαταραχή

• Επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας που συνήθως χαρακτηρίζονται από μεγάλη ποσότητα κατανάλωσης τροφής σε σύντομο χρονικό διάστημα – π.χ μέσα σε 2-3 ώρες. Συνοδεύονται κυρίως από την αίσθηση απώλειας ελέγχου κατά τη διάρκεια του βουλιμικού επεισοδίου – π.χ. το συναίσθημα ότι δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει πόσο τρώει.
• Τα υπερφαγικά ή βουλιμικά επεισόδια συνοδεύονται με λιγότερο τρεις από τις παρακάτω συμπεριφορές:

1. Τρώει πάρα πολύ γρήγορα.

2. Τρώει μέχρι να νοιώθει άβολα

3.Τρώει μεγάλες ποσότητες φαγητού χωρίς να πεινάει πραγματικά.

5. Τρώει συνήθως μόνος γιατί αισθάνεται ντροπή και αμήχανα μπροστά στους άλλους για τις ποσότητες που καταναλώνει.

6. Νοιώθει αηδία για τον εαυτό του, θλίψη και τεράστια ενοχή μετά από κάθε βουλιμικό επεισόδιο.

• Τα βουλιμικά επεισόδια συμβαίνουν κατά μέσο όρο το λιγότερο 2 ημέρες την εβδομάδα για έξι μήνες
• Τα βουλιμικά επεισόδια δεν συνοδεύονται συνήθως από εμετούς, καθαρτικά αυστηρές δίαιτες, υπεργυμναστική, διουρητικά, χάπια διαίτης.

«Πάψτε να αντιμετωπίζετε την ομοφυλοφιλία ως ψυχική νόσο»

Να πάψουν να προσπαθούν να «διορθώσουν» τους ομοφυλόφιλους ζήτησε από τα μέλη της η μεγαλύτερη ένωση ψυχοθεραπευτών της Βρετανίας, έπειτα από την αποκάλυψη ότι υπάρχουν ακόμα θεραπευτές οι οποίοι προσφέρουν «θεραπείες» για την ομοφυλοφιλία.

Η Βρετανική Εταιρεία Συμβουλευτικής & Ψυχοθεραπείας (BACP) αναγκάστηκε να ενημερώσει εγγράφως τα 30.000 μέλη της ότι οι αντιλήψεις για την ομοφυλοφιλία έχουν πλέον αλλάξει και ότι δεν πρόκειται για ψυχική νόσο που χρειάζεται θεραπεία.

Επικαλούμενη τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ο οποίος προ πολλού έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι «θεραπείες» για την ομοφυλοφιλία μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή ψυχική και σωματική βλάβη, η BACP τονίζει ότι «δεν υπάρχει επιστημονικός, λογικός ή ηθικός λόγος για να υποβάλλονται σε θεραπείες άνθρωποι που εκφράζουν την σεξουαλικότητά τους με τρόπο διαφορετικό απ’ ό,τι όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως αμιγώς ετεροφυλόφιλοι».

Στην σχετική επιστολή που έφτασε στα γραφεία των μελών της, η ένωση αναφέρει ρητά: «Η BACP αντιτίθεται σε οποιαδήποτε ψυχολογική θεραπεία, όπως η επανορθωτική θεραπεία ή η θεραπεία μετατροπής, που βασίζεται στην εικασία ότι η ομοφυλοφιλία είναι ψυχική νόσος ή που βασίζεται στην υπόθεση ότι ο “πάσχων” πρέπει να αλλάξει σεξουαλικότητα».

Η BACP προχώρησε στην έγγραφη έκδοση της επίσημης «γραμμής» της, έπειτα από την απόφαση να διαγράψει από τα μητρώα της την ψυχοθεραπεύτρια Λέσλυ Πίλκινγκτον, η οποία προσφέρθηκε να «διορθώσει» έναν ομοφυλόφιλο δημοσιογράφο που την ηχογραφούσε κρυφά στη διάρκεια της θεραπείας.

Η έφεση που υπέβαλλε η 61 ετών ψυχοθεραπεύτρια στην απόφαση της BACP, απερρίφθη τον περασμένο Μάϊο.

Όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος της BACP Φίλιπ Χόντσον, η ένωση πίστευε έως τώρα ότι η γενική κατεύθυνσή της για την ισότητα των ανθρώπων, θα απέτρεπε τα μέλη της από το να προσφέρουν «θεραπείες» της ομοφυλοφιλίας.

«Ωστόσο», πρόσθεσε, «η περίπτωση της κυρίας Πίλκινγκτον απέδειξε ότι υπάρχει ανάγκη να εκδοθούν αυστηρές οδηγίες».

«Γνωρίζουμε ότι “επανορθωτικές θεραπείες” προσφέρονται σε ορισμένες κοινότητες των ΗΠΑ, κυρίως σε ευαγγελικές χριστιανικές ομάδες, αλλά μοιάζει αδιανόητο ότι τέτοιου είδους θεραπείες προσφέρονται στη Βρετανία», τόνισε.

Σε ανάλογη κίνηση είχε προχωρήσει προ διετίας, όταν πρωτοανέκηψε το θέμα της κυρίας Πίλκινγκτον, και το Βρετανικό Συμβούλιο Ψυχοθεραπείας (UKCP), το οποίο αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη ένωση ψυχοθεραπευτών της χώρας.

Έναν χρόνο νωρίτερα, το 2009, είχε δημοσιοποιηθεί δημοσκόπηση 1.300 Βρετανών ψυχοθεραπευτών, ψυχαναλυτών και ψυχιάτρων, στην οποία πάνω από 200 είχαν παραδεχτεί ότι έχουν προσπαθήσει να αλλάξουν την σεξουαλικότητα τουλάχιστον ενός ασθενούς τους.

Επιπλέον, οι 55 είχαν παραδεχτεί ότι εξακολουθούν να προσφέρουν επανορθωτική «θεραπεία» σε όσους «ασθενείς» το ζητούν.

Ο κ. Χόντσον είπε ότι η BACP δεν μπορούσε να εκδώσει νωρίτερα τις νέες οδηγίες της, διότι η υπόθεση της κυρίας Πίλκινγκτον δεν είχε τελεσιδικήσει.

Πηγή : Web Only

Όταν έκλαψε ο Νίτσε, του Ίρβιν Γιάλομ Η παράσταση

Η ψυχοθεραπεία κερδίζει όλο και περισσότερο μια θέση στα σενάρια ταινιών ή θεατρικών έργων, με μεγάλη αποδοχή απο το κοινό.
Αυτό ίσως είναι ενδεικτικό για την ανάγκη που έχουν -περισσότερο σήμερα- οι άνθρωποι, να βάλουν τον εαυτό τους στο κέντρο και να αντλήσουν δύναμη και ελπίδα απο τις δικές τους δυνάμεις.
Όταν γύρω όλα αλλάζουν ραγδαία, η πιο σταθερή ανάφορά μπορεί να γίνει ο εαυτός μας.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του κοινού της Αθήνας φέτος, έχει συγκεντρώσει η μεταφορά του μυθιστορήματος του Ίρβιν Γιάλομ "Όταν έκλαψε ο Νίτσε" στο θεατρικό σανίδι.
Παραθέτουμε την συνέντευξη των πρωταγωνιστών απο το Αθηνόραμα:

«Συνεργασία αμοιβαίας εμπιστοσύνης»

Το μπεστ σέλερ «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του Ίρβιν Γιάλομ μεταφέρεται στη σκηνή, σε μια πρωτότυπη παράσταση, από τους καταξιωμένους σκηνοθέτες/ηθοποιούς Ακύλα Καραζήση και Νίκο Χατζόπουλο.

Μεγάλο στοίχημα για τον Ακύλα Καραζήση και τον Νίκο Χατζόπουλο να ανεβάσουν σε παγκόσμια πρώτη το μυθιστόρημα του διάσημου ψυχοθεραπευτή και δημοφιλέστατου συγγραφέα Ίρβιν Γιάλομ।Τι τους ώθησε σε αυτήν την απόφαση; Όπως μας είπαν οι ίδιοι: «Σε μια εποχή κατά την οποία διακυβεύεται η ίδια η κοινωνική μας υπόσταση, απαντούμε με ιστορίες οι οποίες ανατρέχουν στα βασικά στοιχεία που μας ενώνουν ως ανθρώπους। Με μια δουλειά που ξεκινά από μια συνεργασία αμοιβαίας εμπιστοσύνης, σε ένα έργο που εξυμνεί την αξία αυτής της εμπιστοσύνης και σε μια παράσταση που ζητά, βεβαίως, την εμπιστοσύνη του θεατή»।Στο έργο ο ψυχαναλυτής Γιόζεφ Μπρόιερ (Ακύλας Καραζήσης) συναντά τον φιλόσοφο Φρίντριχ Νίτσε κι επιχειρεί να τον βγάλει από την αυτοκαταστροφική κατάθλιψη। Επί σκηνής ξετυλίγεται η ανθρώπινη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον θεραπευτή και στον θεραπευόμενο।Το φανταστικό γεγονός της συνάντησης των δύο αντρών με παρατηρητή τον νεαρό τότε Φρόιντ (Χάρης Φραγκούλης) προκάλεσε τρομερό ενδιαφέρον στο ελληνικό κοινό πριν από δέκα χρόνια, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του Γιάλομ।«Πρόσωπα γνωστά, που άφησαν το στίγμα τους στην παγκόσμια Ιστορία, σε μια υποθετική συνάντηση την οποία ο Γιάλομ μετατρέπει σε συναρπαστική αφήγηση। Στη σκηνή όμως; Τι μεταφέρει κάποιος από ένα “ευπώλητο” μυθιστόρημα που ξεδιπλώνει έναν ολόκληρο κόσμο και μια εποχή κατά την οποία πρωτοξεκίνησαν πράγματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα, όπως η ψυχανάλυση και η ψυχοθεραπεία;» αναρωτιούνται οι δύο σκηνοθέτες-συμπρωταγωνιστές. Και απαντούν: «Ακριβώς αυτό που εντυπώνεται βαθιά στον αναγνώστη, τον ανθρώπινο πυρήνα της Ιστορίας. Την εξέλιξη μιας σχέσης ανάμεσα σε δύο άντρες, οι οποίοι ξεκινούν θωρακισμένοι με την πανοπλία του εγωισμού και της αυτοπεποίθησης και, αφού ξεφλουδίσουν ένα ένα τα στρώματα της περηφάνιας και της άγνοιάς τους, φτάνουν στη θεραπευτική ανακούφιση που χαρίζουν η πραγματική ανθρώπινη επαφή και η εμπιστοσύνη. Όμως δεν μένει εκτός σκηνής και όλος ο υπόλοιπος πλούτος του μυθιστορήματος. Γιατί οι τρεις ερμηνευτές των βασικών ρόλων, και ταυτόχρονα αφηγητές της ιστορίας, ζωντανεύουν αυτόν τον κόσμο υποβάλλοντας στον θεατή πρόσωπα, χώρους και καταστάσεις».